Turniej przed publicznością

Pisałem już o tym w poprzednim wpisie, ale muszę powtórzyć – świetnym rozwiązaniem było przeprowadzenie całego finału na scenie, zamiast wybierania lub losowania pojedynczych gier. Oczywiście ze strony widza to przede wszystkim okazja do obejrzenia wszystkich gier z trybun i obserwowania zachowania zawodników. Ale jeszcze większe znaczenie ma to dla graczy, dla obiektywności systemu rozgrywek w turnieju. Gra na scenie, w kabinie dźwiękoszczelnej, przed publicznością (niestety sam jako zawodnik doświadczyłem tylko tego trzeciego podczas WCG), to coś zupełnie innego, niż ciche rozgrywki w wydzielonej strefie dla graczy. Zawsze uważałem za krzywdzące wszystkich zawodników rozwiązania, w których tylko wybrańców zmusza się do zmiany komputera podczas turnieju. Każdy gracz inaczej reaguje w takich warunkach, jedyni grają wtedy lepiej, inni gorzej. Różne jest też obycie z publicznością, bo każdy turniej to zbieranina doświadczonych weteranów z nowymi talentami. Ale najważniejsze, aby w obrębie jednego turnieju wszystkim zawodnikom zagwarantować identyczne warunki, to znacząco podnosi obiektywizm zawodów.

Z drugiej strony występ na scenie, przed publicznością, to wciąż dla większości graczy pewnego rodzaju nobilitacja, część nagrody za ciężką pracę włożoną w przygotowanie do turnieju. Z tego powodu uważam, że najbardziej poszkodowanym zawodnikiem turnieju okazał się Oz, który swoją jedyną grę w piątek rozegrał poza sceną, decyzją organizatorów, którzy w ten sposób postanowili nadrobić opóźnienie w harmonogramie. Tego samego dnia jedyny finalista spoza Korei – Naniwa – puścił wszystkim focha. To Oza w jego grze przeciwko sOs powinniśmy wtedy oglądać, a nie humory Szweda!

Sceny na scenie

Dla tych, którzy nie słyszeli, streszczę wspomnianą sytuację. Naniwa w swojej pierwszej i jak się okazuje jedynej grze turnieju, poddał mapę po jakichś trzech minutach, gdy tylko zobaczył, że Polt wykrył jego zagranie i się przed nim zabezpieczył (zablokował rampę i dostawił bunkier przeciwko Gateway postawionym tuż pod rampą, zainteresowanych odsyłam do nagrania w ESL TV). W tym zachowaniu nie byłoby nic zdrożnego, gdyby nie komentarz Naniwy w grze, napisany chwilę po wykryciu Gatewaya przez scv. Szwed napisał „so fun to play without soundproofing” (czyli „jak fajnie gra się bez dźwiękoszczelności”), wprost sugerując, że jego rywal usłyszał komentatorów lub publiczność i tylko dzięki temu dobrał odpowiednią kontrę. Jakby tego było mało, po paru minutach Naniwa zdecydował się poddać całe spotkanie walkowerem.

Niezorientowanym tłumaczę, że oprócz kabiny, zawodnicy mają założone słuchawki douszne oraz słuchawki ochronne, takie jak stosuje się np. na strzelnicy. Nie grałem nigdy w kabinie, ale sama kombinacja słuchawek dousznych z ochronnymi tłumi dźwięki na tyle skutecznie, że trzeba mieć bardzo cicho ustawione dźwięki w grze i być skupionym na dźwiękach spoza niej, żeby przy takim hałasie, jaki panował podczas turnieju w Spodku, wyłapać jakiekolwiek słowa komentatorów. Faktem jest, że Szwed jako jedyny gracz podczas zawodów zgłosił ten problem. Taki sposób zakończenia występu był zdecydowanie policzkiem dla Polta (którego zakłopotanie z tego powodu było widoczne), ale również dla widzów (którzy Szweda wygwizdali), organizatorów turnieju i sponsorów Naniwy. Drużyna Alliance zdecydowała się zresztą po turnieju zakończyć współpracę z Naniwą.

Ostatnia nadzieja białych bez nadziei w oczach już przed grą.

Sprawa ma drugie dno, Naniwa podobno już parę tygodni przed turniejem sygnalizował swojej drużynie, że chce zrobić sobie przerwę od gry w StarCraft 2 (na rzecz innej gry – czyżby Heroes of the Storm albo Hearthstone?)  i że nie ćwiczy do finałów IEM, więc najlepiej, gdyby ktoś inny zajął jego miejsce w Katowicach. Według Naniwy drużyna jednak zmusiła go do występu z uwagi na zobowiązania wobec sponsorów, co z całą pewnością można zrozumieć, a zakończenie kontraktu było karą za zachowanie szwedzkiego gracza. Oświadczenie Alliance jest napisane w sposób bardzo dyplomatyczny i Naniwa jest opisany w nim w samych superlatywach, zaś rozstanie jest przedstawione jako ustalone z graczem jeszcze przed turniejem. Mimo to znając kulisy takich sytuacji na scenie (chociażby moje rozstanie z MeetYourMakers w 2010 też nie przebiegało w atmosferze porozumienia stron), jestem w stanie w pełni uwierzyć Naniwie, ale nie zmienia to faktu, że to on zachował się mniej profesjonalnie w tej sytuacji i nie powinien w tak ostentacyjny sposób robić na złość drużynie, skoro rykoszetem oberwało się również rywalowi, widzom i organizatorom turnieju.

Jakby jedna taka sytuacja podczas finałów nie wystarczyła, w piątek przydarzyło się coś jeszcze, co powinno zwrócić uwagę widzów, ale przeszło raczej bez echa. Mianowicie TaeJa w spotkaniu przeciwko StarDustowi na pierwszych dwóch mapach opuścił grę w sytuacjach dalekich od rozstrzygnięcia – co ciekawe, po takim początku był w stanie wynik spotkania poprawić z 0:2 na 3:2. Bardzo mi się podoba styl gry i umiejętności tego zawodnika, ale takie zachowanie świadczy o wygórowanym ego i braku szacunku dla widzów, którzy przyjechali na turniej, żeby obejrzeć jego grę, a nie jakieś humory. Najwyraźniej jednak nie zareagowali na to ani organizatorzy turnieju, ani widzowie, przyzwyczajeni już do tego typu akcentów – najbardziej „promował” się w ten sposób swojego czasu Idra z USA i to w obydwu częściach StarCrafta. Co prawda Greg prezentował dodatkowo ogólnie bardzo złe maniery nawet jak na e-sportowe standardy i porównywanie go do TaeJa byłoby dużym nadużyciem, ale jest to idealny przykład w opisie trendu, z którym nasza scena sobie nie radzi od lat!

Do czego zmierzam? Przede wszystkim organizatorzy powinni wreszcie wyciągnąć z tego jakieś wnioski! Po pierwsze, za takie zachowanie trzeba karać i to najlepiej wykluczeniem na jakiś czas z kolejnych rozgrywek organizowanych przez tego samego organizatora. Po drugie, należy dodać do regulaminów turniejowych bardziej restrykcyjne zapisy, które wprost zabraniają: pisania w grze czegokolwiek poza podziękowaniem za grę przed jej opuszczeniem (słynne „gg”) oraz prośbą o pauzę (w Korei praktykuje się od wielu lat „ppp”). Pisanie jakichkolwiek innych wiadomości podczas gry o taką stawkę, rozpraszających lub wręcz jakoś obrażających rywala, wypacza ideę fair play, która powinna przyświecać naszej grze, jeśli traktujemy ją jako sport.

Co prawda nie jestem za tak restrykcyjnym karaniem zawodników, jak to się dzieje w koreańskich ligach (np. dyskwalifikacja gracza za napisanie „pp” zamiast „ppp” i inne podobne sytuacje), jednak od Koreańczyków możemy się naprawdę dużo nauczyć. Po trzecie w końcu, sami widzowie powinni bojkotować zawodników, którzy z premedytacją zachowują się w niesportowy sposób. Niestety przeglądając polskie i zagraniczne fora, wciąż można napotkać na wielu obrońców takich zachowań, „bo ktoś świetnie gra” albo „ponieważ wojna psychologiczna to też jest element gry”. Jeśli jednak od dołu, ze strony społeczności nie ma dostatecznego impulsu, to liczę chociaż na organizatorów, którzy mogą bronić pewnych standardów swoimi decyzjami.

Mały wielki finał

Zaczynając od końca, trzeba przyznać, że niedzielny finał był trochę rozczarowujący. Rozczarowujący dlatego, że 3 z 5 gier rozstrzygnęły się prawie bez walki – na poziomie wyboru otwarcia. Rozczarowujący dlatego, że pierwsze dwie były dość prymitywnym rushem – sOs wybudował w obu grach podwójny Gateway od razu w bazie herO. Jednak czy to sOs rozczarował? Nie, jeśli już mielibyśmy kogoś obwiniać, to zdecydowanie herO, który był najlepszym rzemieślnikiem spośród finalistów, ale też strasznym schemaciarzem, który uparł się, by nie zmieniać stylu gry pod przeciwnika. A gdy już zaczął, to dość nieudolnie, jego rush w ostatniej finałowej grze był zagrany bardzo słabo.

Ale rozczarowanie widzów rozumiem. W hali było wielu fanów innych gier, ludzi którzy mogli zainteresować się StarCraftem, a obejrzeli grę w kamień, papier i nożyce oraz trochę micro niemalże pojedynczymi jednostkami. Zabrakło chociaż jednej dłuższej gry, z produkcją z kilkunastu budynków i armiami na cały limit. To co zobaczyliśmy to jednak jest jak najbardziej jedno z oblicz StarCrafta i wręcz archetyp starcia między bezpiecznym defensywnym schematem i ryzykownym ofensywnym łamaniem schematu. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że sOs pokazał o wiele większą klasę w tym turnieju i uczciwie ograł herO, pokazując również w poprzednich pojedynkach naprawdę dużą pewność siebie i kreatywne podejście do gry. Miło jest oglądać takich graczy na podium, bo to najlepszy dowód, że gra nie została jeszcze rozpracowana do końca (nigdy nie powinna zostać) oraz że analiza trendów i granie pod ich prąd jest opłacalne, chociaż bardzo trudne.

Jednak turniej jako całość dostarczył tak wiele wspaniałych gier (najlepsze wymieniam na końcu wpisu), że można przymknąć oko na finał. To był naprawdę światowy poziom StarCrafta i obawiam się, że do finału następnej edycji WCS nie doczekamy się niekoreańskiego turnieju, w którym praktycznie każda gra zawodników z pierwszej szesnastki mogła być finałem całego turnieju. Widać było, że poza Naniwą wszyscy finaliści naprawdę bardzo mocno przygotowywali się do tego turnieju i pokazali niesamowitą determinację, aby wygrać nie tylko pojedyncze spotkanie, ale turniej. Moim zdaniem to jest silny argument za powtórzeniem w przyszłości rozwiązania z przeznaczeniem całej puli nagród na nagrodę za pierwsze miejsce.

Rozhuśtany balans

Prosiliście mnie o opinię na temat balansu gry. Mam punkt widzenia nieskażony oceną kolejnych zmian, które pojawiały się w grze przez ostatnie 3,5 roku, więc mogłem spojrzeć na to świeżym okiem. Mam kilka obserwacji.

Po pierwsze, rasa Protossów otrzymując w Heart of the Swarm jednostkę Mothership Core, zrobiła się taka jakaś… warcraftowa. Tak wcześnie dostępna jednostka latająca z atakiem, możliwość czasowego uzbrojenia Nexusa oraz dostęp do Mass Recall w pierwszych minutach gry sprawiają, że w pierwszych minutach gry Protoss zyskuje (za) dużo opcji zarówno ofensywnych, jak i defensywnych. Nie podoba mi się ten kierunek ewolucji gry, niestety obstawiam, że w ostatniej części StarCrafta również Terranie doczekają się jakiegoś pół-bohatera, którego zawsze trzeba będzie robić i od którego wykorzystania będzie zależał początek gry.

Po drugie, na balans ras wciąż za mały wpływ mają mapy. To jest problem, z którym SC2 zmaga się od początku, ale Heart of the Swarm niestety tego nie zmienił. Ukształtowanie terenu ma za małe znaczenie – wielokrotnie widziałem armie, które z niższego terenu atakowały podobną armię na wyższym terenie i wpływ terenu był na walkę praktycznie zerowy. Jest to efekt zmiany w mechanice gry względem SC:BW – zniknęła szansa na nietrafienie przy ataku „pod górkę”. Wcześniej walka o wzniesienia była kluczowa dla kontroli mapy, teren można było wykorzystywać defensywnie w znacznym stopniu. W tej chwili tzw. „rampa” ma głównie znaczenie na początku gry i jako przewężenie ograniczające możliwość ataku jednostkami walczącymi wręcz.

Gdy dodamy do tego o wiele dużą mobilność jednostek (Reaper, Stalker, Collossus), więcej jednostek zadających bardzo duże obrażenia względem możliwości przeżycia (Baneling, Oracle, Siege Tank) oraz zwłaszcza możliwość teleportowania produkowanych jednostek przez Protossa w dowolnym punkcie mapy, to uzyskujemy obraz gry, w której naprawdę trudno się bronić, a ukształtowanie terenu ani nawet odległości między graczami nie mają już na to takiego wpływu, jak w SC:BW. To jest pułapka z tylko jednym wyjściem – jeśli nie zwiększy się defensywnych cech ukształtowania terenu oraz nie ograniczy w jakiś sposób mobilności produkcji Protossa, to mapy nie będą ani zbytnio urozmaicały gry, ani nie będą mogły wyrównywać balansu podczas kolejnych etapów poznawania gry przez czołówkę światową. Żeby nie było, że narzekam niekonstruktywnie, podam możliwe rozwiązania. Moim zdaniem moment opracowania Warp Gate nie powinien dawać możliwości produkcji „bonusowej” kolejki jednostek, czyli Gateway powinien transformować się w Warp Gate przez czas produkcji np. Zealota, zaś w Warp Gate jednostki powinno móc się budować również w klasyczny sposób, szybciej niż teleportując je prosto na pole bitwy. Zaś w kwestii terenu wystarczyłoby, gdyby atakowanie jednostek znajdujących się na terenie wyżej zadawało jedynie połowę obrażeń, bo oczywiście rozumiem krytykę rozwiązania z SC:BW, gdzie efekt pudłowania był zupełnie losowy.

Po trzecie, wracając na ziemię, gry Terran vs Zerg wydają się oferować najbardziej kompletną kombinację w grze (uważam zresztą, że tak samo było w SC:BW). Jest tutaj zarówno dużo macro, jak i micro. Nie podoba mi się tylko, że Zerg tak bardzo musi polegać na Banelingach, to wciąż zbyt centralna jednostka przeciwko Terranowi. Chciałbym, żeby jednak Zerglingi zmieszane z innymi jednostkami kosztującymi gaz były grywalne przeciwko piechocie terrańskiej również bez Banelingów. Podobny problem widzę w Terran vs Protoss, gdzie trochę za dużo dzieje się wokół Stalkerów z Blinkiem.

Nie zmienia to faktu, że wszystkie trzy kombinacje ras potrafią dać długie i zacięte gry, a to tak naprawdę oznacza, że balans nie jest wcale taki zły. Uważam tylko, że jest zbyt… „rozhuśtany”. Pewne zagrania, jednostki – są zbyt silne, a w procesie balansowania gier Blizzard decyduje się raczej dodawać innym rasom podobnie silne opcje, zamiast trochę przytemperować te przesadzone. To może się zemścić przy trzeciej części gry, gdzie przecież znowu dojdą nowe jednostki.

Rekomendacje gier

Na koniec chciałbym polecić wybrane gry finałowe, których moim zdaniem nie można przegapić. Planuję nagrać lokalnie komentarz z analizą z niektórych pojedynków do Akademii SC – jeśli macie jakieś specjalne zamówienia, to dajcie znać w komentarzach!

• 1/16 finału – Hyun vs herO (Zerg vs Protoss), gra nr 4!
• 1/16 finału – Jjakji vs Revival (Terran vs Zerg), gry 1, 4 i 5!
• 1/8 finału – herO vs San (Protoss vs Protoss), gra 3!
• 1/8 finału – Polt vs Dear (Terran vs Protoss), gra 3!
• 1/8 finału – sOs vs Jjakji (Protoss vs Terran), gra 2 i 3!
• 1/8 finału - TaeJa vs Life (Terran vs Zerg), gry 1, 2 i 4!
• Półfinał – Polt vs herO (Terran vs Protoss), gry 2, 3 i 4!
• Półfinał – TaeJa vs sOs (Terran vs Protoss), gra 2!
• Finał – sOs vs herO (Protoss vs Protoss), gra 4!

Linki do paczki z powtórkami oraz do kanału ESL z archiwum nagrań video podałem na końcu poprzedniego wpisu.

The post Po IEM: część 2 – turniej w StarCraft 2 appeared first on Terran.PL.

Online czy offline, czyli jak śledzić turniej?

Śledząc dyskusje na forach i rozmawiając ze znajomymi jeszcze przed turniejem zauważyłem, że wiele osób zastanawiało się, czy jechać do Katowic na ten turniej. Pierwsze moje wrażenie było takie: „Nad czym się tu zastanawiać? Takiego turnieju jeszcze w Polsce nie było i pewnie nie prędko znowu się doczekamy!”. Te rozterki zrozumiałem dopiero w piątek, gdy pierwszy dzień turnieju postanowiłem śledzić z domu, jak większość użytkowników.

Pomijam kwestie finansowe, bo oczywiście wyjazd do Katowic, zwłaszcza na 3 dni (nie liczę turnieju eliminacyjnego w czwartek), jest pewnym kosztem, a dla osób z północy Polski niemałą podróżą. Prawdziwym źródłem rozterek paradoksalnie jest… bardzo wysoka jakość relacji na żywo oferowanej użytkownikom!

Zbyt dobry stream!

Przez 9-10 godzin nawet fan tylko jednej z turniejowych gier może oglądać praktycznie ciągłą relację, a produkcja stoi na rewelacyjnym poziomie i za to należą się organizatorom duże podziękowania. Oprócz samych rozgrywek, z komentarzem w języku angielskim albo polskim (do tego jeszcze wrócę), na temat każdego z zawodników przygotowane zostały krótkie nagrania poświęcone ich drodze do finałów, wybrane gry są analizowane przy „stoliku ekspertów”, organizowane są małe wywiady z graczami na scenie. Dzięki licznym wstawkom z publiczności, możemy poczuć się prawie jakbyśmy byli na miejscu.

W porównaniu do poprzednich produkcji ESL, które widziałem, o wiele lepiej dobierana jest muzyka (oglądałem swojego czasu jakiś stream, podczas którego co chwilę puszczali Gangnam Style i jakieś kawałki, które nadawały relacji styl memowy, słabe to było). Jeśli ktoś jest zainteresowany, R1SF z forum Netwars złożył playlistę z kawałków, które leciały podczas tych finałów. Poza tym jeśli lubicie taką muzykę, polecam kanały na YouTube: IEM Drum and Bass oraz IEM Dubstep.

Stream na Twitchu jednak ma tendencje do lagowania podczas relacji, co zwłaszcza irytuje, gdy w kluczowym momencie gry oglądamy ikonę buforowania, by potem chwilę stream przeskoczył do aktualnego momentu relacji. Pewnie ichnie serwery nie wyrabiają skoków zainteresowania podczas takich eventów, jak finały IEM. I chociaż piątkowe statystyki relacji z turnieju w StarCraft 2 zdecydowanie nie powalały (szczytowo jakieś 2 700 widzów na polskim kanale i 47 000 na kanale angielskim), to suma widzów z pozostałych gier okazała się za dużym wyzwaniem dla Twitcha. Z tego co słyszę – niestety po raz kolejny.

Świetny komentarz…

Spośród anglojęzycznych komentatorów para Artosis (mój ulubiony komentator) i Apollo moim zdaniem była najlepsza. Polski duet Indy i Zedd miło mnie zaskoczył – obydwu kojarzyłem ze stylu komentowania nakierowanego na doświadczonych graczy, tymczasem widać było, że starali się komentować w sposób bardziej przystępny, zrozumiały również dla osób niegrających w StarCrafta (chociaż tutaj wciąż jest dużo do zrobienia, o czym za chwilę). Zedd ma sporo angielskich wrzutek („wyskillowany foreigner z tym build orderem jest zdecydowanym underdogiem”), ale za to nadrabia poczuciem humoru i dobrze uzupełnia spokojny i bardziej rzeczowy komentarz Indyego. Tak trzymać chłopaki! Słyszałem tylko od innych, że w niedzielę już trochę maraton dał się we znaki zwłaszcza Zeddowi, więc na tak długie turnieje chyba przydałby się Wam przynajmniej jeden zmiennik (wiem, że to nie zabrzmiało bezinteresownie) do rotacji podobnie jak podczas relacji angielskiej.

Za dość kontrowersyjną, chociaż wiem, że niezamierzoną sytuację uważam rozmowę Zedda z Funkayem zaproszonym do piątkowego komentarza w pojedynku Naniwa vs Polt. Mianowicie już przed pierwszą grą Funkay zaczął opowiadać Zeddowi o przygotowaniu Naniwy do turnieju, preferowanym przez niego stylu gry, informacjach uzyskanych na ten temat od Naniwy w chwilę wcześniej przeprowadzonej rozmowie. Czy tego typu informacje powinniśmy przekazywać podczas relacji, skoro mogą trafić do drugiego zawodnika? (nie to, żebym Polta w najmniejszym stopniu o to podejrzewał) Moim zdaniem nie i chyba czas zacząć się zastanawiać, gdzie ta granica stoi, bo nie jest to pierwszy przypadek, gdy spotkałem się z taką sytuacją w większym turnieju.

W piątek słuchałem głównie polskiego komentarza, a w sobotę i niedzielę już siłą rzeczy tylko angielskiego – również w League of Legends i w Counter Strike: Global Offensive. Mam jedną ważną obserwację, która praktycznie od razu mi się narzuciła, chyba dzięki dłuższej przerwie w kontakcie z grą i e-sportem. Mianowicie komentarz we wszystkich trzech grach był skierowany do graczy, do tego w wielu przypadkach do graczy znających konkretną grę. W zależności od pary komentatorów, różne były proporcje między warstwą merytoryczną komentarza, a przekazem emocjonalnym, jednak problem pozostawał w każdym przypadku podobny – merytoryczna treść była zbyt skomplikowana dla nowych widzów, zaś emocje towarzyszyły zagraniom, których widz nierozumiejący gry nie doceni.

…nie dla początkujących

Gdy się dłużej nad tym zastanowię, jest to problem, z którym świat e-sportowy zmaga się od początku istnienia. Taki turniej to przecież idealna okazja, żeby przyciągnąć nowych fanów e-sportu, z całą pewnością przez katowicki Spodek przewinęło się dużo osób, które z e-sportem nie miały wcześniej kontaktu. Co takie osoby słyszały z ust komentatorów? Albo jakieś skróty myślowe dotyczące zastosowanej strategii przeznaczone dla orientujących się w grze, albo prosty, emocjonalny opis czegoś, co oni też widzą na ekranie, jednak nie rozumieją.

Przypomniały mi się w tym momencie finały World Cyber Games we włoskiej Monzie w 2006 roku (reprezentowałem wtedy Polskę razem z Draco w grze StarCraft: Brood War). Obejrzeć Krzysztofa przyjechała rodzina, pamiętam, jak jego siostra była żywo zainteresowana występem brata. Próbowała oglądać relację na telebimie – nie pamiętam już, czy to była gra Draco, czy jakaś poprzednia – i przysłuchiwała się komentarzowi Tastelessa (prezentującego przypuszczam, że najbardziej przystępny komentarz w SC:BW ze wszystkich komentatorów). Widziałem brak zrozumienia w jej oczach i wtedy właśnie po raz pierwszy zrozumiałem, jak dużą barierą jest pierwszy kontakt z e-sportem, nawet podczas tak globalnego wydarzenia, jakim były finały WCG. Wystarczyło praktycznie kilkanaście minut wspólnej obserwacji gry i trochę prostych wytłumaczeń z mojej strony na temat mechaniki gry, aby siostra Draco sama zaczęła dostrzegać udane zagrania, wyraźną przewagę jednego z graczy i tym podobne.

Często zdarza się nam wszystkim w światku e-sportowym narzekać, że nasza wyczynowa, turniejowa gra jest marginalizowana, że spotykamy się z murem niezrozumienia ze strony szeroko pojętego mainstreamu. Być może wciąż robimy za mało, żeby do naszego sportu przyciągnąć nowych fanów. Wielu komentatorów, w różnych grach, stara się naśladować tradycyjny komentarz sportowy, taki jak np. w piłce nożnej, czyli pełen emocji, opisujący to, co widzimy na ekranie. Taki styl niewątpliwie podoba się nam, graczom, ponieważ wszystko inne widzimy i rozumiemy bez dodatkowego komentarza. Jednak jeśli nie wytłumaczymy nowemu widzowi, co tak naprawdę decyduje o zwycięstwie i z czym zmagają się w danym momencie zawodnicy, nie doceni on umiejętności potrzebnych do wygrywania. Oglądając piłkę nożną nowy widz jest w stanie sobie wyobrazić bariery fizyczne oraz konieczność zgrania w kilkunastoosobowym zespole, ponieważ nawet nie grając w piłkę, z podobnymi trudnościami spotykał się w swoim życiu. W przypadku e-sportu jest inaczej. Jeśli nie nadamy naszym grom głębi w przystępny sposób, to StarCraft dla laika pozostanie grą, w której wygrywa ten, który szybciej uderza w klawisze, a Counter Strike grą, w której wygrywa ten, który ma lepszego cela.

Jeśli nie wyjdziemy w aktywny sposób do nowej widowni, to ta wciąż będzie się kształtowała głównie z graczy, którzy na własną rękę zapoznali się wcześniej z grą. Musimy zacząć to robić właśnie podczas takich turniejów, jak finały IEM w Katowicach! No dobra, a jak było na miejscu?

Na tym zdjęciu widzicie jakieś 1/3 publiczności, która zgromadziła się w Spodku w niedzielę.

Warunki dla widzów

Cóż, kto nie był – niech żałuje! Katowicki Spodek to naprawdę świetne miejsce na tego typu wydarzenie – i chyba nikt się nie spodziewał, że jego jedynym minusem okaże się… zbyt mała pojemność. W sobotę około 9 rano przed Spodkiem stało już w kolejce i w deszczu kilka tysięcy ludzi (bramki otwierane były o 12). Słyszałem, że już w piątek przez obiekt przewinęło się ze 20 tysięcy ludzi, a patrząc na przepełnione od rana trybuny w niedzielę obstawiam, że na finały przyszło przynajmniej o połowę więcej. To dawało naprawdę niesamowite wrażenie – chociaż do koreańskich standardów jeszcze nam daleko, to finały WCG 2009 w Chengdu przy katowickim IEM wyglądały pod tym względem skromnie!

Za absolutną rewelację uważam możliwość obejrzenia wszystkich gier w turnieju z trybun! Fan StarCrafta mógł praktycznie siedzieć cały dzień na trybunach i się nie nudzić. Na czterech dużych telebimach w sobotę pokazywano równolegle trzy turnieje (SC2, LoL i CS:GO), więc trybuny naturalnie podzieliły się na sektory fanów poszczególnych gier. Zdecydowanie najwięcej osób usiadło w sektorze League of Legends, co pokazuje, jak duża scena w Polsce powstała już wokół tego tytułu. Jeśli chodzi o reakcje publiczności, fani StarCrafta okazali się najmniej żywiołowi, za to zdecydowanie najlepiej zorganizowani – dzięki licznej reprezentacji użytkowników forum Netwars, po trybunach „chodziły” dwie duże flagi (flaga Polski oraz flaga Netwars na cały sektor) – dobra robota chłopaki!

Poza trybunami były dwie powierzchnie zagospodarowane przez sponsorów i partnerów – w środku Spodka, za telebimami oraz poza główną halą, w zewnętrznym kręgu obiektu. Wystawcy zadbali o wiele atrakcji dla zwiedzających, były mini-turnieje, konkursy z nagrodami, pokazy, możliwość pogrania w nowe tytuły, sklepiki ze sprzętem dla graczy et cetera. Jednym słowem, widzowie mieli co robić w przerwach między grami i można wręcz powiedzieć, że przerw było za mało, żeby całą część wystawową zobaczyć.

Na co mogli narzekać widzowie? Cóż, obiekt kompletnie nie był przygotowany na taką liczbę odwiedzających. Mega-kolejki od samego rana przed Spodkiem i potem w środku – do toalet. Brak miejsca na trybunach w dniu finałów. Jakąś totalną pomyłką była obsługa gastronomiczna na miejscu. W strefie z ciepłymi posiłkami były dwa punkty – lokalnej pizzerii, gdzie w praktyce po krótkim czasie serwowali tylko zapiekanki (ale przynajmniej bez większych przerw); oraz KFC, gdzie 2 dziewczyny z obsługi miały 2 rodzaje kurczaka (nic innego nie można było kupić) przywożonego z okolicznej restauracji raz na godzinę. W szczytowych godzinach wyglądało to tak, że przez dwadzieścia minut kilkanaście osób z kolejki mogło coś zamówić, a reszta kolejki czekała kolejne 40 minut na nową dostawę. Taka sytuacja w obu punktach wystąpiła już w piątek, mimo to nikt nie wyciągnął wniosków i w kolejnych dniach było tylko gorzej. Mnóstwo ludzi strasznie na to narzekało, bo wyjście z obiektu dla ludzi bez biletu wcześniejszego wstępu oznaczało konieczność ponownego czekania w kolejce.

Warunki dla zawodników i obsługi

Gracze mieli własną strefę z tyłu obiektu, do której poza obsługą drużyn i organizatorami mieli dostęp tylko ludzie z akredytacjami (dziennikarze, goście). Każdy miał swój komputer do dyspozycji, można było zregenerować siły na poduszkach, było przestronnie i cicho. Dla porównania pamiętam, jak w Chengdu gracze trenowali w strefie znajdującej się na tej samej hali, co całe finały, ciągły tumult wokoło był męczący dla mniej odpornych na takie atrakcje zawodników.

Powtórzę to jeszcze raz – rozgrywanie wszystkich gier finałowych na scenie to świetna sprawa, również dla zawodników! Koniec z losowaniem czy wybieraniem gier, wszyscy uczestniczą w turnieju w takich samych warunkach (chociaż nie wszystkim to odpowiadało, ale o zachowaniu jedynego nie-Koreańczyka w finale napiszę jutro). Niestety opóźnienia w harmonogramie turnieju pierwszego dnia zmusiły organizatorów do rozegrania dwóch pojedynków poza sceną, ale widać było, że do samego końca nie chcieli podejmować tej decyzji.

Chociaż zarówno w sobotę, jak i w niedzielę skupiłem się na rozmowie z ludźmi (przepraszam, jeśli kogoś nie rozpoznałem, ale miałem kilkadziesiąt „spotkań po latach” i trochę mnie to oszołomiło) oraz na śledzeniu samego turnieju, ale korzystając z akredytacji dziennikarskiej myszkowałem również po całym zapleczu i przyglądałem się, jak wygląda turniej również od strony produkcyjnej i organizacyjnej. Do strefy dla komentatorów niestety nie miałem wstępu, ale i tak nie zmienia to mojej oceny zaplecza – z takim poziomem organizacji do tej pory spotkałem się tylko na tych turniejach, gdzie za produkcję odpowiadali Koreańczycy ze swoimi doświadczeniami z telewizji i tamtejszych lig. Naprawdę miło było się temu przyglądać, zwłaszcza ze świadomością, że w ESL działa w tej chwili już naprawdę pokaźny zespół Polaków i trudno powiedzieć, że to był niemiecki turniej.

Podsumowanie i kilka linków

Turniej w Katowicach zrobił na mnie świetne wrażenie. Organizatorzy postawili poprzeczkę bardzo wysoko i nie wiem co trzeba będzie zrobić, żebyśmy w Polsce zobaczyli lepsze wydarzenie e-sportowe. Co prawda, jak chyba wszyscy fani StarCrafta, mam tylko spory niedosyt po niedzielnym finale, ale cały turniej uważam za wspaniałe widowisko na światowym poziomie (o czym więcej napiszę w drugiej części relacji).

Na koniec chciałbym podziękować bardzo wszystkim ludziom, których miałem przyjemność poznać i porozmawiać na temat turnieju oraz w szczególności Adrianowi Kostrzębskiemu, który wybaczył mi spóźnione złożenie wniosku o akredytację.

Kilka linków wartych polecenia:

• Nagranie z ceremonii otwarcia.
• Kanał ESL TV ze wszystkimi relacjami z turnieju.
• Drabinka turnieju w StarCraft 2.
• Oficjalna paczka z powtórkami z turnieju w StarCraft 2 - IEM8_Katowice_Replaypack.
• Playlista z muzyką z finałów utworzona przez R1SF z forum Netwars.
• Profile YouTube z muzyką wykorzystywaną przez ESL w relacjach: IEM Drum and Bass oraz IEM Dubstep.

Już jutro postaram się opublikować drugą część relacji, tym razem już tylko o turnieju w SC2, moich obserwacjach po przerwie na temat zmian w mechanice gry, balansu oraz zachowania Naniwy, który oddal walkowerem swoje gry. Mam też dobrą wiadomość nt. Terran TV – udało mi się przeprowadzić pomyślnie próby i jestem gotowy do uruchomienia pierwszej audycji. Celować będę w ten weekend, myślę jeszcze w którym miejscu strony informować Was o nadchodzącej audycji – dam znać przed piątkiem.

The post Po IEM: część 1 – ocena organizacji appeared first on Terran.PL.

Wielki turniej…

Turniej w Katowicach to finał już ósmej edycji mistrzostw świata (WCS – World Championship Series), której głównym sponsorem jest Intel, zaś organizatorem ESL. Dwie główne konkurencje to Starcraft 2 w trybie indywidualnym (1vs1) oraz League of Legends w trybie drużynowym 5vs5. Laikom należy się dygresja, że to ta druga gra dla wielu jest głównym tytułem na turnieju, League of Legends bije rekordy popularności na scenie e-sportowej już od dłuższego czasu. W finale udział bierze 16 zawodników w Starcraft 2 oraz 8 drużyn w League of Legends.

Uwagę zwraca skala systemu eliminacji. Finał poprzedziło 6 dużych turniejów eliminacyjnych w Szanghaju, Kolonii (dwukrotnie), Sao Paulo, Nowym Jorku i Singapurze. Z jednej strony do systemu eliminacji World Cyber Games jeszcze daleko (w 2008 roku lokalne turnieje eliminacyjne rozegrano w 78 krajach). Z drugiej strony, każdy z tych turniejów miał bardzo międzynarodowy charakter, przyciągając gwiazdy nie tylko regionalne, lecz również światowe.

…i wielkie pieniądze

W katowickim spodku zawodnicy walczą o sumę, która robi wrażenie – 250 000 USD. A gdy dodamy do tego kolejne 355 000 USD, które już rozdano podczas finałów we wspomnianych turniejach eliminacyjnych, pula nagród w tym sezonie WCS wynosi zawrotne 605 000 USD!

Ta kwota jest podzielona na obydwie gry. I tu zastanawia sposób dystrybucji. Pula nagród w League of Legends, 150 000 USD, w katowickim finale zostało podzielone między wszystkie 8 miejsc zajętych w turnieju:

• 1. miejsce: 60 000 USD
• 2. miejsce: 30 000 USD
• 3. i 4. miejsce: 14 000 USD
• 5. i 6. miejsce: 8 500 USD
• 7. i 8. miejsce: 7 500 USD

To oznacza, że nawet najwięksi przegrani podzielą między sobą 7 500 USD (po 1 500 USD na zawodnika). Zwycięzcy dostają po 12 000 USD na głowę. Efekt pozytywny: migreny żaden gracz się nie nabawi, bo koszty podróży praktycznie będą mieli opłacone nawet najwięksi przegrani imprezy. Efekt negatywny: mniejsze ryzyko, mniejsza nagroda dla zwycięzców turnieju, mniejsza motywacja do pokazania wszystkiego, co się potrafi i mniejsze emocje dla widowni.

W turnieju indywidualnym w Starcraft 2 zastosowano zupełnie inny klucz i puli 100 000 USD… nie podzielono. Całość zgarnia zwycięzca! Efekt pozytywny: niesamowita motywacja, żeby zagrać najlepsze gry w życiu, unikniemy sytuacji, w której w wielkim finale obaj zawodnicy będą zadowoleni z nagrody, emocje będą towarzyszyły zawodnikom i widowni do ostatniej finałowej gry. Efekt negatywny: nawet drugie i trzecie miejsce nie zostanie nagrodzone mimo niesamowitych umiejętności, jakie trzeba prezentować, żeby się znaleźć na podium takiego turnieju. Ponadto ucierpiał poziom ostatniego turnieju eliminacyjnego, który w czwartek odbył się w Katowicach – koszty podróży zniechęciły część światowej czołówki przy tak zniechęcającej dystrybucji nagród w finale.

Celowo powtórzyłem za wieloma osobami oba ostatnie argumenty, ale tak naprawdę się z nimi nie zgadzam! Może i wszystko trafi do zwycięzcy, ale przecież finaliści otrzymali już naprawdę wysokie nagrody za zwycięstwo w lokalnych finałach. Nie możemy ich za bardzo rozpieszczać, bo straci na tym poziom wielkiego finału. Każdy z nich może spokojnie wyłożyć pieniądze na udział w finałach z własnej kieszeni. Pamiętajmy też, że sam udział w tak dużym turnieju to dla gracza wartość dodatkowa – większa popularność, obecność w mediach – a to są czynniki, które zawodnik powinien móc spieniężyć w rozmowach ze swoimi sponsorami.

To samo dotyczy drugiego argumentu w sprawie poziomu ostatniego turnieju kwalifikacyjnego. W końcu to był turniej ostatniej szansy – tym graczom nie udało się zakwalifikować w poprzednich turniejach, a mimo to z Korei Południowej przyleciało do Polski jeszcze pięciu zawodników, a z Europy kolejnych dwóch! To pokazuje, jak bardzo poprawiły się w przeciągu ostatnich lat warunki zawodników kontraktowych – sponsorzy dostrzegają możliwości reklamowe, jakie niosą ze sobą takie turnieje i są w stanie wysłać swoich graczy nawet na drugi koniec świata.

Młodzi koreańscy gniewni

Skład finałowej czołówki jest najlepszym dowodem, że Koreańczycy znowu odsadzili resztę światowej czołówki. Tylko jeden zawodnik reprezentuje inne barwy narodowe (NaNiwa ze Szwecji). Ale dzięki temu faktycznie oglądamy najlepszych z najlepszych, chociaż pozbawieni jesteśmy „olimpijskich” emocji towarzyszących World Cyber Games.

Poniżej pełna lista finalistów:

• Kim „Oz” Hak Soo (bez zespołu, Protoss, Korea Południowa, 24 lata)
• Kim „Revival” Dong Hyun (CM Storm, Protoss, Korea Południowa, 22 lata)
• Johan „NaNiwa” Lucchesi (Alliance, Protoss, Szwecja, 23 lata)
• Lee „Life” Seung Hyun (StarTale, Zerg, Korea Południowa, 17 lat)
• Kim „herO” Joon Ho (CJ Entus, Protoss, Korea Południowa, 21 lat)
• Kang „San” Cho Won (yoe Flash Wolves, Protoss, Korea Południowa, 23 lata)
• Jang „MC” Min Chul (bez zespołu, Protoss, Korea Południowa, 22 lata)
• Song „HerO” Hyeon Deok (Team Liquid, Protoss, Korea Południowa, 23 lata)
• Choi „Polt” Seong Hun (CM Storm, Terran, Korea Południowa, 25 lat)
• Son „StarDust” Seok Hee (mYinsanity, Protoss, Korea Południowa, 23 lata)
• Jung „jjakji” Ji Hoon (mYinsanity, Terran, Korea Południowa, 20 lat)
• Lee „Rogue” Byung Ryul (Jin Air Green Wings, Zerg, Korea Południowa, 20 lat)
• Ko „HyuN” Seok Hyun (Team ROCCAT, Zerg, Korea Południowa, 26 lat)
• Kim „sOs” Yoo Jin (Jin Air Green Wings, Protoss, Korea Południowa, 20 lat)
• Yun „TaeJa” Young Seo (Team Liquid, Terran, Korea Południowa, 19 lat)
• Baek „Dear” Dong Jun (mousesports, Protoss, Korea Południowa, 19 lat)

Średnia wieku – prawie 22 lata. Reprezentacja ras: Protoss – 9, Zerg – 4, Terran – 3. Ciekaw jestem czy i w jakim stopniu taka dysproporcja wynika z balansu ras i wyboru map na turniej – o tym będę mógł napisać po finałach.

Finały rozpoczęte – będę na miejscu

Finały przed chwilą się rozpoczęły, idę więc oglądać rozgrywki i Was też do tego zachęcam. Dzisiaj postanowiłem przyjrzeć się grom przez internet, tak jak większość widzów. W sobotę i w niedzielę będę na miejscu, w Katowicach. Jeśli również wybieracie się na IEM, do zobaczenia na miejscu!

Ważne linki

• Oficjalna strona (informacje o turnieju i eliminacjach, drabinka): http://pl.intelextrememasters.com/season8/world-championship/
• Drabinka turniejowa na LiquiPedii (czasami są szybsi od organizatorów: http://wiki.teamliquid.net/starcraft2/IEM_Season_VIII_-_World_Championship
• Plakat z harmonogramem i planem Spodka: http://static.cybersport.pl/userfiles/endriu/IEM.plakat_plan.jpg
• Dojazd do Spodka: http://gfx.esl.eu/media/pl/esl/mapa_dojazdu_DL.jpg
• Stream angielski: http://www.twitch.tv/esltv_sc2
• Stream polski: http://www.twitch.tv/esl_poland2

Zdjęcie: pl.intelextrememasters.com

The post Finał mistrzostw świata IEM w Katowicach appeared first on Terran.PL.