MINERAŁY

Minerały, oczywiście! Taką odpowiedź słyszę najczęściej… ale czy rzeczywiście tak jest? Teoretycznie jest to podstawowy zasób. Od samych minerałów na koncie zaczynamy grę. Bez minerałów nie wybudujemy ani podstawowych, ani tych zaawansowanych  jednostek i budynków. Gdy skończą się nam minerały, nie wykorzystamy już w żaden sposób nawet największych zapasów gazu.

Za minerały tworzymy przede wszystkim nowych robotników i budujemy ekspansje, więc jest to zasób kluczowy dla możliwości wzmacniania naszej ekonomii. Nie muszę nikogo przekonywać, że jedna ekspansja więcej nawet bez dodatkowych inwestycji w robotników może przeważyć szalę zwycięstwa na naszą stronę. Mało tego, przewaga nawet kilku robotników nad przeciwnikiem może doprowadzić nas do zwycięstwa. Przewaga w wydobyciu minerałów lub przynajmniej utrzymanie go na takim poziomie, co przeciwnik – jest naszym głównym celem w pierwszych minutach gry i jednym z najważniejszych podczas całej rozgrywki.

Wszystkie jednostki typowo bojowe kosztują więcej minerałów, niż gazu. Podstawowe i najbardziej samodzielne w działaniach ofensywnych jednostki takie jak Marine, Vulture, Zergling czy Zealot, kosztują same minerały. Potem jest cały szereg jednostek kosztujących mało gazu, takich jak Dragoon, Hydralisk czy Goliath (w Starcraft 2: Stalker, Roach czy Marauder). Oba rodzaje jednostek to główny budulec każdej mobilnej, lądowej armii ofensywnej. Możemy więc śmiało powiedzieć, że przewaga w minerałach jest kluczowa dla zdobycia konwencjonalnej przewagi w armii na lądzie.

W większości „ekonomicznych” potyczek, gracz który wydobył w grze więcej minerałów – zwycięża. Ale czy to wystarczy, żeby nazwać minerały najważniejszym zasobem w grze? Moim zdaniem – nie.

Komu potrzebny jest gaz, jak ma się tyle Zerglingów?

GAZ

Czyli jednak gaz? Jest bardzo wiele argumentów za tym. W starciu doświadczonych graczy trudno wytworzyć widoczną przewagę w wydobyciu minerałów i to moment rozpoczęcia wydobycia gazu oraz sposób jego wydatkowania częściej decyduje o zwycięstwie.

Każdy, kto trochę grał w Starcrafta lub obejrzał trochę relacji z turniejów, wie jak trudnym wyborem jest decyzja o momencie wybudowania pierwszej rafinerii i rozpoczęciu wydobycia gazu. Każda sekunda w jedną lub drugą stronę będzie miała wpływ na to, w którym momencie zmniejszymy nasze wydobycie materiałów (z powodu odciągnięcia do wydobycia gazu kilku robotników), a jaki to może mieć wpływ na całą grę – pisałem wyżej. Powiem więcej, umiejętność budowania również kolejnych rafinerii w odpowiednim momencie w zaawansowanej rozgrywce jest jedną z najwidoczniejszych dla mnie różnic między graczem dobrym, a graczem wybitnym, który rozumie ekonomię i potrafi świadomie kształtować proporcje między wydobytymi minerałami i gazem. Obserwowałem setki i tysiące gier, w których pośpieszne postawienie drugiej lub trzeciej rafinerii powodowało, że gracz tracił uzyskaną już przewagę i przegrywał!

Jeszcze większe znaczenie ma dostęp do bardziej zaawansowanych jednostek, technologii i ulepszeń. Oprócz opisanego wyżej wpływu na wydobycie minerałów, moment rozpoczęcia wydobycia gazu w sposób bezpośredni będzie powiązane z czasem, w którym wybudujemy pierwszą bardziej zaawansowaną technicznie jednostkę. Przy lustrzanych otwarciach dwóch graczy i na mapach, ta przewaga czasu utrzymuje się w stosunku do jednostek bardziej zaawansowanych (np. pierwsze Mutaliski, Banshee czy Dark Templar). A to już typowa droga do tworzenia tzw. okienek, czyli momentów, w których mamy okazję naciskać na przeciwnika, który nie ma jeszcze możliwości obrony.

Gaz ma kluczowe znaczenie dla kompozycji i jakości naszej armii. Jak bardzo nie wychwalałbym jednostek podstawowych w poprzednim punkcie, w największych bitwach w grze decydujące zaczynają być jednostki zaawansowane (np. Ultralisk, Carrier, Tank) i jednostki wsparcia (High Templar, Defiler/Infestor, Ghost). To właśnie wydając w odpowiedni sposób gaz możemy dopasować naszą armię do tego, co przygotował nasz przeciwnik. Nawet mała przewaga w ulepszeniach jednostek ma gigantyczne znaczenie przy dużej armii.

Mimo tych argumentów, uważam, że nie jest to najważniejszy surowiec. O co może więc chodzić?

Zaopatrzenie to zasób, w stosunku do którego nie zawsze więcej znaczy lepiej.

ZAOPATRZENIE

O zaopatrzenie (supply) i jego limit? No więc właśnie, przecież to też pewnego rodzaju zasób, którym świadomie zarządzają tylko najbardziej doświadczeni gracze.

Największą zmorą wszystkich początkujących graczy jest utrzymanie płynności produkcji, a nawet bardziej doświadczeni gracze doświadczają czegoś, co nazywamy blokadą zaopatrzenia (supply block). Każda mała przerwa w produkcji robotników sprawia, że nasza ekonomia spowalnia. Każda przerwa w produkcji armii powoduje, że aby nadążyć za bardziej skrupulatnym przeciwnikiem, musimy więcej zainwestować w dodatkowe budynki. W obydwu przypadkach uniknąć problemów możemy tylko utrzymując stały przypływ zaopatrzenia, przewidując zapotrzebowanie w najbliższej minucie i dostawiając kolejny supply depot lub pylon (sytuacja z Zergami jest mniej oczywista, ale o tym napiszę kiedy indziej).

Nasze zapotrzebowanie wcale niekoniecznie będzie jednak stale rosło i dlatego najlepsi gracze chwilę przed nieuniknioną zaciętą obroną lub przed planowanym atakiem – świadomie przestaną inwestować w zaopatrzenie. Nadwyżka w ten sposób uzyskana i wydana na armię lub nową ekspansję to wariant, który regularnie wykorzystują tylko najlepsi gracze i jest wciąż jednym z bardziej niedocenianych mechanizmów budowania przewagi.

Drugim aspektem jest limit zaopatrzenia. Tych dwustu punktów zaopatrzenia nie przeskoczymy, a gdy obaj zawodnicy osiągną limit, nadchodzi czas ostatecznej próby. Kto ma silniejszą ekonomię (w domyśle, więcej robotników, chociaż po wprowadzeniu MULE w Starcraft 2 nie jest to już takie jednoznaczne), a kto silniejszą armię? W tym drugim przypadku kryteria ilościowe zaczynają całkowicie ustępować kryteriom jakościowym – w być może decydującym starciu wygra armia silniejsza, a nie zajmująca więcej punktów zaopatrzenia. Wielokrotnie gracz „biedniejszy”, który mniej wydobył, dzięki mniejszej liczbie robotników lepiej zagospodaruje limit i wygra. Jest to jeden z wariantów, do którego poprowadzi doświadczony gracz, gdy wie, że nie nawiąże już walki ekonomicznej. Z kolei jego przeciwnik, jeśli dobrze rozumie mechanikę zaopatrzenia, będzie nawet kosztem większych strat blokował rywalowi możliwość osiągnięcia limitu.

Jak widać, zaopatrzenie jest źródłem zarówno typowych błędów (płynność produkcji) jak i wyszukanych wariantów stosowanych przez czołowych graczy. Mimo to najważniejszym zasobem w grze w moim odczuciu pozostaje…

Co zrobisz w następnej sekundzie?

CZAS

Starcraft to strategia czasu rzeczywistego, w której nie wystarczy przygotować najlepszą strategię pokonania wroga, lecz trzeba potrafić ją wykonać w sposób możliwie bliski ideałowi. Piękno Starcrafta polega na tym, że już w pierwszych minutach nawet najlepszy gracz świata zaczyna popełniać błędy w mechanicznej części gry. Nie dlatego, że się niedostatecznie stara. Dlatego, że się po prostu inaczej nie da!

Zawsze można byłoby zrobić coś lepiej – czy to korygując trasę od minerałów do bazy dla każdego robotnika, lepiej wykorzystując zwiad, w końcu kontrolując jeszcze wydajniej swoje jednostki w walce, wykonując nękające ataki w kilku punktach jednocześnie czy wydając surowce na kolejne jednostki i budynki w ostatnim momencie. Myślę, że podając nawet te kilka ogólnych przykładów nie muszę przekonywać nikogo, że zawsze dałoby się zrobić coś lepiej.

Człowiek więc wobec tak szybkiej gry i z tak (celowo) ograniczonym interfejsem nie jest w stanie zrobić wszystkiego, co mu się zamarzy. Rzecz jasna, gwiazdorzy sceny zawsze przesuwali tę granicę i podnosili poprzeczkę, pokazując, że to, co do tej pory było uważane za niemożliwe, jest możliwe. Ale nawet SlayerS_`BoxeR` popełniał całe mnóstwo błędów (w rozumieniu potencjalnych możliwości) w kontroli jednostek, a sAviOr mógłby opanować jeszcze lepiej makroekonomię. Jednak robili to świadomie, tak samo jak wcześniej świadomie ograniczali czas wykonania każdego stałego elementu gry – od wysłania SCV do najbliższego kryształka, przez powiększenie kolejki produkcji we wszystkich budynkach, po wysyłanie całej armii w wybranym kierunku (słynne ćwiczenie na klawiaturze: „1a2a3a4a5a” – czyli starcraftowy odpowiednik wojskowych pompek).

Świadomość swoich ograniczeń jest jednym z najtrudniejszych elementów gry. Strategię i plan gry trzeba przygotować właśnie w oparciu o swoje możliwości zrealizowania poszczególnych elementów gry w czasie. To jest bardzo trudne, jeśli chcesz być najlepszy. Startując w ważnym turnieju, chcesz zrealizować najambitniejszy (najskuteczniejszy) plan, jaki leży w zasięgu Twoich możliwości. Nawet mała niedyspozycja może spowodować, że ten plan weźmie w łeb i dużo lepiej byś zagrał, grając coś prostszego… ale też mniej skutecznego. Z tego powodu wielu faworytów odpadało we wczesnych fazach finałów ważnych turniejów. Sam dopiero po wielu latach zrozumiałem, jak ważna jest zmiana planów w czasie turnieju, jeśli nie czułem się na siłach zagrania na 100%.

Nie da się wszystkiego robić „najlepiej”. Wielokrotnie podczas gry musisz podejmować decyzję, co w danym momencie jest dla Ciebie ważniejsze – wydać całą nadwyżkę i skapitalizować swoją przewagę ekonomiczną nad przeciwnikiem, czy może skupić się na kontroli jednostek, żeby przeciwnik odniósł większe straty (lub Ty, mniejsze)? To najczęstszy dylemat – macro vs micro – dylemat spowodowany ograniczonym czasem…

PODSUMOWANIE

Mam nadzieję, że przekonałem Was do mojej oceny. A jeśli nie, to że tym artykułem zachęciłem chociaż Was do nowych przemyśleń i pomoże Wam to spojrzeć na grę w trochę bardziej wnikliwy sposób. Jeśli macie inne zdanie lub dodatkowe obserwacje w tym temacie, zapraszam do dyskusji w komentarzach pod wpisem. Nie wstydźcie się swoich opinii, nawet jeśli nie macie dużego doświadczenia z grą, to możecie mieć błyskotliwe wnioski – czasami wręcz umysł nieskażony rutyną jest pod tym względem lepszy od Grand Mastera, który rozgrywa 1000 gier w miesiącu

Chętnie też poznam Wasze zdanie na temat tego, co chcielibyście abym opisał w następnym artykule z cyklu Akademia Starcrafta. Propozycje możecie podsyłać w komentarzach, przez stronę Kontakt lub wysyłając do mnie prywatną wiadomość bezpośrednio na Terran.PL (link do profilu Ravena).

P.S. Muszę pochwalić moją żonę, która na tytułowe pytanie potrzebowała jakieś pół minuty, żeby wskazać czas – nauka nie poszła w las!

The post Najważniejszy zasób w grze appeared first on Terran.PL.

Zacznijmy od najważniejszego, czyli strony strategicznej gry…

Zastanówmy się, co możemy zrobić z nowymi surowcami, w których posiadaniu za chwilkę będziemy. Możemy wydać je na kolejnego robotnika (i chwilę potem kolejnego), aby dalej wzmacniać naszą ekonomię. Możemy też poczekać, aż zbierze się trochę surowców i już teraz rozpocząć stawianie pierwszych budynków potrzebnych do stworzenia armii, aby szybkim atakiem (na określenie którego używamy angielskiego terminu „rush”) pozbyć się przeciwnika.

Więcej możliwości nie ma!* Wiem, że to brzmi rozbrajająco prosto, ale właśnie uderzyliśmy w kwintesencję decyzji w tej grze na poziomie strategicznym (do taktyki, tak jak mówiłem, jeszcze dojdziemy). Od początku do końca gry będziemy dokonywać tego najważniejszego wyboru: czy chcemy inwestować w ekonomię, czy w armię – a zwykle, w jaki sposób chcemy rozłożyć nasze inwestycje pomiędzy jednym a drugim.

Aby prawidłowo zrozumieć Starcrafta (i każdy inny RTS, w którym przyrost siły armii jest bezpośrednio związany z środkami ekonomicznymi w nią zainwestowanymi), należy rozumieć i świadomie kontrolować te dwa procesy na każdym etapie gry. Będziemy je określać, zgodnie z przyjętą z języka angielskiego terminologią – power i consume.

Power – to właśnie inwestowanie w ekonomię, ale również wszystkie inne działania, które powodują, że wzrastają nasze dochody. Zajmowanie nowych ekspansji, przesyłanie robotników pomiędzy bazami, wysyłanie ich do bliższych minerałów, korygowanie drogi do kryształków – to również „powerowanie”. Zauważmy, że wydobywanie gazu spowalnia przyrost naszej ekonomii – ponieważ nowi robotnicy oraz nowe bazy (command center, nexus, hatchery) kosztują same minerały. Dlatego wydobywanie gazu, jako nieodłączny element techowania (patrz niżej), zaliczamy już do consume. W uproszczeniu można więc powiedzieć, że power to powiększanie wydobycia minerałów.

Consume – oznacza inwestowanie w armię, ale też wszystkie działania, które powiększają jej nominalną siłę. Jest więc „consumem” nie tylko produkowanie nowych jednostek, ale też dostawianie nowych budynków produkujących armię, techowanie (dostęp do wyższych technologii, bardziej zaawansowanych jednostek), wymyślanie ulepszeń oraz… wykorzystywanie robotników w walce, czy nawet odesłanie ich na chwilę od kryształków w stronę stawianego budynku lub na zwiad. Consume wymaga od pewnego momentu gazu, polega więc również na jego wydobyciu i wydawaniu. W uproszczeniu jest więc to powiększanie siły armii.

W każdym momencie gry świadomie lub nie (dążymy oczywiście do tego pierwszego) określamy jakąś proporcję pomiędzy power i consume w naszej grze, ponieważ jeden z procesów jest przeciwieństwem drugiego. Możemy tą proporcję sobie wyobrazić w postaci „suwaczka” – który przesuwamy z jednej na drugą stronę, w zależności od naszych dalszych planów na grę. Większość gier rozpoczyna się od totalnego powerowania – wszystkie dostępne środki poświęcamy na powiększenie swoich dochodów, poprzez dorabianie nowych robotników, często również szybkie dostawienie drugiej bazy. W pewnym momencie jednak decydujemy się osłabić ten proces i rozpocząć consume – zwykle przez wysłanie naszego robotnika na zwiad lub w celu postawienia jakiegoś budynku z dala od bazy, przez rozpoczęcie wydobywania gazu, postawienie pierwszego budynku do produkcji wojska lub przerwanie chociaż na chwilę produkcji robotników (opcji jak widać jest sporo, wszystkie jednak osłabiają już w jakimś stopniu naszą ekonomię minerałową). Kiedy, jak i dlaczego – będę tłumaczył w kolejnych odcinkach, dla każdej rasy z osobna.

Lepsza ekonomia…

Zastanówmy się, jaki wpływ na grę ma consume lub power. Do tego celu na początek wyobraźmy sobie, że obaj gracze grają w identycznych warunkach, tą samą rasą** (na ten moment zupełnie obojętne jaką, w tym artykule tylko teoretyzujemy i nie omawiamy faktycznych sytuacji w grze) i nie popełniają żadnych błędów technicznych. Gracz, który zacznie lub będzie mocniej „consumować” od swojego przeciwnika, będzie miał silniejszą armię (nie zapominajmy, że robotnicy też mogą sprawować tą funkcję), ale słabszą ekonomię. Z drugiej strony gracz, który będzie dłużej, mocniej „powerować” – będzie miał słabszą armię, ale większe wydobycie od swojego przeciwnika.

Każdy taki moment w grze, w którym gracze podejmują inną decyzję w kwestii power / consume, zmusza obydwu graczy do adekwatnego zachowania się, aby uzyskać przewagę nad przeciwnikiem. W jaki sposób?

Gracz, który gra consume, uzyskuje inicjatywę – czas, w którym ma silniejszą od przeciwnika armię. Żeby jednak przybliżyć się do wygranej, musi ją w jakiś sposób wykorzystać. Jeśli niczego nie zrobi, jego oponent z czasem będzie miał więcej surowców, które po zamianie na wojsko mogą już bezpowrotnie odwrócić role. Ma jednak szansę na wykorzystanie tej inicjatywy na wiele sposobów – osłabiając ekonomię przeciwnika, niszcząc jego budynki i armię w korzystnych dla siebie warunkach, a docelowo eliminując go z gry.

Gracz, który gra power, dostaje z kolei inną szansę – jeśli uda mu się utrzymać przewagę ekonomiczną dostatecznie długo , to w końcu plonami jego pracy będzie silniejsza armia od agresora. Zwykle taka gra będzie zmuszała go do gry defensywnej i wykorzystywania terenu oraz odległości od przeciwnika, tak, aby z wykorzystaniem słabszej armii poradzić sobie z graczem, który przejął inicjatywę.

…czy armia? Oto jest pytanie!

Po raz kolejny, to duże uproszczenie, w którym celowo pomijam znaczenie wszelkich zagrywek taktycznych (które pozwalają grać ofensywnie pomimo grania większego power od przeciwnika lub nie pozwalają wykorzystać przeciwnikowi grającemu większy consume swojej przewagi – o tym w dalszych odcinkach). Uproszczenie to jednak ma Wam pomóc zrozumieć, że na poziomie strategicznym mamy dwie możliwości wyboru sposobu gry oraz dwa typy przewagi, które możemy uzyskać:
- power – przewaga w ekonomii
- consume – przewaga w armii
Przewaga w ekonomii wynikająca z grania power dąży do tego, aby przez consume w dalszej grze wyrobić sobie przewagę również w armii.
Przewaga w armii wynikająca z grania consume zmierza do tego, aby osłabić ekonomię przeciwnika i uzyskać przewagę również na tym polu lub żeby wyeliminować zupełnie armię przeciwnika i uniemożliwić mu jej odbudowę.

Na koniec jeszcze wrócę do „gwiazdek”:
* Jest oczywiście trzecia możliwość – wysłanie robotników do ataku już na początku. Jednak nawet na „najciaśniejszej” mapie w grze (Blood Bath) odległość pomiędzy bazami obydwu graczy jest dostateczna, aby gracz broniący się zdążył wyprodukować więcej robotników, musiałby on popełnić znaczące błędy, aby przegrać grę. Dlatego zarówno w tym, jak i poprzednim artykule nie opisywałem tego wariantu jako grywalną opcję.
** A co, jeśli gracze grają różnymi rasami? No właśnie. Określenie przewagi w ekonomii pomiędzy dwoma różnymi rasami nie jest już takie proste i będę pisał o tym osobno w dalszych częściach Od zera do bohatera, bo jest to problem bardzo złożony. W uproszczeniu, przy identycznym nominalnie wydobyciu, najsilniejszą ekonomię ma Terran, minimalnie za nim jest Protoss, a sporo za nimi oboma – Zerg.

W dzisiejszym odcinku na tym poprzestanę. W następnym zaś wrócę do „zajęć praktycznych” i pokażę kilka użytecznych sztuczek do wykorzystania już na samym początku gry. Bardzo dla mnie jednak jest ważne, abyście zrozumieli w pełni dzisiejszy artykuł – bez tego ciężko będzie zrozumieć Wam dalsze odcinki. Nie tylko dlatego, że oba terminy (power, consume) będą wielokrotnie się w nich przewijać – ale po prostu dlatego, że większość błędów popełnianych przez graczy początkujących i średnich to właśnie niepoprawne zrozumienie tych dwóch procesów i ich konsekwencji dla gry. Jeśli więc czytając ten artykuł myślisz „ale to przecież suche i nic nie znaczące teoretyzowanie – ważne jest co zbuduję, w jakiej kolejności i co zrobię z moim wojskiem” – to przypuszczalnie do tej pory w Twojej grze stanowczo za dużą rolę pełniło kopiowanie z pamięci wyuczonych (zapewne od kogoś zaczerpniętych) schematów, zaś nietypowe mapy sprawiały Ci dużo problemów z przystosowaniem. Mam nadzieję, że uda mi się to zmienić!

Oczywiście standardowo zapraszam do zadawania pytań oraz do polemiki, jeśli z jakimś z moich stwierdzeń się nie zgadzacie – nic mi nie przynosi tyle satysfakcji, co możliwość prowadzenia z Wami dalszych i owocnych dyskusji w komentarzach.

The post Od zera do bohatera #002 – ekonomia czy armia? appeared first on Terran.PL.

Jeszcze przed chwilą 5 uderzeń elektronicznego zegara odliczało ostatnie sekundy przed rozpoczęciem nowej gry.

Chwilę potem stałeś / stałaś* się szczęśliwym posiadaczem:
- swojej pierwszej bazy,
- czterech robotników,
- 50 minerałów,
- i overlorda (jeśli grasz Zergami).

(* aby tekst był czytelniejszy, pozwolę sobie używać tylko formy męskiej, dlatego wszystkie czytelniczki proszę o wyrozumiałość!)

Bez wgzlędu na to, czy grasz Terranami…

Czy jednak naprawdę zdajesz sobie sprawę z tego, jak hojny to dar i jak wiele zależy od tego, co zrobisz z nim przez pierwsze sekundy gry lub wręcz pierwsze ułamki sekundy?

Zacznijmy od jasnego stwierdzenia: bez względu na to, którą rasę wybrałeś, masz przed oczami najważniejszy ze swoich budynków i cztery sztuki najważniejszego typu jednostki w grze – robotnika. Probe’y, Drone’y lub SCV wydobywające dla Ciebie surowce to Twoje zaplecze ekonomiczne, od którego zależy, jak szybko i w jakich ilościach będziesz mógł dalej rozwijać swoją bazę i armię. Momenty dostawiania nowych baz oraz przerwy w produkcji robotników będą decydowały przez całą grę o tym jak bardzo ofensywnie / defensywnie możesz, a wręcz powinieneś grać (ale na wytłumaczenie tego przyjdzie jeszcze rzecz jasna pora).

Spójrz jeszcze raz na swoją pierwszą bazę i stojących koło niej robotników. Zapewne po powyższym opisie nieco urośli w Twoich oczach, jeśli do tej pory z jakiegoś kompletnie niezrozumiałego powodu nie byli Twoim ulubionym typem jednostki. Co możesz z nimi zrobić, aby już teraz przybliżyć się do zwycięstwa nad swoim przeciwnikiem?

…Protossami…

Wbrew pozorom już teraz masz kilka możliwości, ale w 99% przypadków będzie Ci zależało na tym, aby jak najszybciej wysłać swoich robotników do otaczających Twoją pierwszą bazę kryształów oraz wydać cały swój pierwszy dorobek na nowego, piątego robotnika. Powtórzmy: JAK NAJSZYBCIEJ. Dlaczego?

To dosyć proste. Opóźnienie względem Twojego przeciwnika, z jakim wyślesz swoich robotników do minerałów będzie de facto opóźniało Cię już do końca gry (oczywiście im później, tym mniej odczuwalne). Jeśli zaczniesz wydobywać 2 sekundy później, to również 2 sekundy później postawisz pierwszy budynek, 2 sekundy później zrobisz pierwszą jednostkę do walki, etc.

Jeśli więc zrobiłeś sobie już na starcie 2 sekundy straty względem przeciwnika – a potem przegrywasz tą grę przez to, że np. 2 sekundy za późno skończą Ci się wymyślać miny przed nadciągającym Dark Templarem (lub Twój Dark Templar wpadnie do przeciwnika 2 sekundy za późno) – to możesz ze spokojnym sumieniem przyjąć, że zły początek właśnie przegrał Ci grę, a już na pewno, że początek dobry mógłby Ci tą grę uratować lub wręcz wygrać.

W praktyce oczywiście rzadko opóźnienie spowodowane samym tylko złym rozesłaniem robotników ma znaczący wpływ na wynik gry, jednak należy rozumieć, że jest to już pierwszy moment, w którym zaczynasz się mierzyć ze swoim przeciwnikiem. Jeszcze zanim Wasze drogi w tej grze się zejdą i zanim dojdzie do pierwszej walki, zaczynacie pojedynek o cenne sekundy, które mogą zdecydować o wyniku gry. Dlatego tak ważne jest, aby nie dać przeciwnikowi wypracować przez własne błędy przewagi w tak wczesnym i tak biernym w sumie etapie gry – te popełniać będzie jeszcze niejedna okazja w kolejnych minutach.

…czy Zergami, sam początek jest bardzo podobny.

Zastanówmy się więc, co powinieneś zrobić, aby jak najszybciej uruchomić tryby swojej ekonomii. Spójrz na swoją pierwszą bazę po raz trzeci i wyobraź sobie, że wprawiasz to wszystko w ruch… zaledwie silą woli. Twoje samo spełniające się życzenie zabrzmi:

„Chcę, aby każdy z czterech robotników poszedł pracować do najbliższego wolnego kryształka, a jednocześnie w bazie rozpoczęła się produkcja piątego robotnika!”

No tak, jednocześnie – wypadałoby się zdecydować od czego zacząć, prawda?

Z jednej strony chcemy, żeby robotnicy jak najszybciej rozpoczęli wydobywanie minerałów. Z drugiej strony rozpoczęcie produkcji nowego robotnika to zaledwie jedno kliknięcie na budynku i naciśnięcie klawisza na klawiaturze.

Decyduje właśnie prostota tej drugiej czynności. Wprawny gracz, pomimo rozpoczęcia od produkcji robotnika w budynku, kieruje swoje jednostki do kryształków po upływie zaledwie 0,25 sekundy, czas dwukrotnie wyższy wciąż uchodzi za jak najbardziej do zaakceptowania wśród graczy turniejowych.

Przykładowy zapis komend wykonywanych przez graczy przez pierwsze 2 sekundy gry (24 jednostki w kolumnie Time to 1 sekunda w grze z prędkością Fastest) – walczy się o każdy ułamek sekundy!

Jak osiągnąć tak niski czas? Oczywiście ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Ale przede wszystkim być świadomym, jak od strony technicznej sobie ułatwić to zadanie. „Sztuczki” są dwie:
a) na klawiaturze ustawiamy palce tak, aby jak najszybciej wykorzystać skróty klawiszowe („S” do produkcji SCV, „P” do Probe, i niefortunnie dla Zerga „S” do zaznaczenia larwy + „D” do zmorfowania Drone’a)
b) jeszcze zanim pojawi się ekran gry, klikamy szybko i jednocześnie spamujemy nasz klawisz(e) do produkcji robotnika

Jeśli całość wykona się odpowiednio szybko, to pierwszy robotnik zacznie się produkować praktycznie w tym samym momencie, w którym sobie uświadomimy, że już rozpoczęła się gra.

Czas wysłać nasze jednostki do kryształków. Techniki zaznaczania są teoretycznie dwie:
- zaznaczamy je wszystkie prostokątem
- klikamy na jednego z robotników przytrzymując klawisz CTRL
W praktyce, zdecydowanie pewniejszą metodą jest prostokąt, bo jest po prostu bardziej tolerancyjny na nasze błędy.

W obydwu przypadkach efektem będzie zaznaczenie grupy wszystkich 4 robotników. Czas wysłać je do wydobycia, koniecznie do osobnych kryształów, aby nie odbijały się od zajętych już miejsc lub – o zgrozo – czekały, aż poprzedni robotnik zwolni swoją miejscówkę. To właśnie tego typu błędy generują największe opóźnienie.
Perfekcyjną więc sytuacją będzie wysłanie całej grupy czym prędzej w stronę któregoś z wybranych minerałów, a następnie wskazanie każdemu z robotników osobnego kryształka, zanim ich grupka dojdzie do docelowego miejsca.
Trzeba przyznać, że perfekcyjne rozesłanie robotników nie jest takie proste i nawet zawodnikom z górnej półki zdarzają się omyłki.

Techniki rozsyłania również tym razem są dwie:
- klikamy na osobnych robotników „w biegu” i odsyłamy ich do wolnych kryształków
- odznaczamy po kolei z SHIFT kolejnych robotników z grupy (aż zostanie 1), każdorazowo wybierając inny kryształ docelowy
Również tym razem, w praktyce bardziej niezawodna jest pierwsza metoda, ponieważ jest szybsza – nie trzeba przemieszczać kursora na dół ekranu i z powrotem. Jest jednak również trudniejsza, Twoi robotnicy lubią się zbijać w zwartą grupę po wysłaniu ich do jednego kryształka i czasami naprawdę jest trudno trafić w odpowiednią jednostkę.

Poniżej pokazuję obydwie techniki:

Osobnym tematem do przemyśleń jest wybór pierwszych czterech kryształów do rozesłania swoich robotników. Bierzemy pod uwagę:
- odległość robotnika od kryształka
- drogę, jaką będzie przemierzać od kryształka do budynku i z powrotem robotnik

To pierwsze oceńmy optycznie i kierujmy się wygodą w rozesłaniu robotników. To drugie zasadniczo też możemy ocenić na oko, ale ponieważ ma moim zdaniem jeszcze większe znaczenie, proponuję dokładne zmierzenie drogi, jaką przemierzać będzie każdy robotnik w zależności od wybranego kryształka.

Jak? Już pokazuję:

I to tyle, pierwsza lekcja za nami. Zachęcam do ćwiczenia rozsyłania robotników, poza opisanymi tutaj korzyściami na pewno będzie to wspaniała okazja do ulepszenia swojej techniki, zwłaszcza precyzji zaznaczania jednostek w ruchu.

Powyżej wklejałem też wyliczenia z BWCharta – programu do analizy powtórek z gier. Jeśli jeszcze go nie macie zainstalowanego, zapraszam na stronę twórców do sekcji download – tutaj.

The post Od zera do bohatera #001 – start i rozesłanie robotników appeared first on Terran.PL.