To czego najbardziej brakuje teraz to klimat tamtych czasów, a klimat ten tworzyli właśnie ludzie.

Wydaje się, że gra ta powoli jest na wymarciu (…) Samo już zdanie “Protoss w czołówce” brzmi orientalnie

Kto pamięta jeszcze poradniki Montaro i Tsunamiego? Czy też klany takie jak GoodGame? Rok 2001 to pamiętny okres dla Starcrafta i polskiej sceny. Czasy były wtedy trudne – gra dopiero zaczynała przybierać obecny kształt, pojawiło się wraz z patchem 1.08 wiele zmian mających zbalansować rozgrywkę. Każdy miał swój wyjątkowy styl, dopiero zaczynały się pojawiać pierwsze replaye, sam pamiętam jak dziś pierwszego repa którego oglądałem pomiędzy Szwedem sVEN’em, a Francuzem NoHope.

To właśnie w tych czasach gdy Starcraft tak naprawdę dopiero stawiał swoje pierwsze – pewne kroki ku świetlanej przyszłości Matrox był tym, który budował podwaliny obecnej rangi na światowej scenie jaką ma reprezentacja Polski.

Matrox – jeden z najlepszych kapitanów polskiej reprezentacji, który dzielnie prowadził POL–Team od 2001-07 do 2003-01. Przez te półtora roku został wybrany na kapitana pięć razy, był również wraz z Majtkiem teamem 2vs2 i to nie byle jakim, bo kto obecnie może się pochwalić, że wygrał z Tsunami? Który wtedy był dla sceny Starcrafta tym, kim obecnie dla młodego pokolenia graczy jest koreański Zerg Lee Jae Dong!

Nie pozostaje mi więc nic innego jak zaprosić Was do wywiadu:

even_ope: Cześć Matrox, wpierw chciałem zaznaczyć, że bardzo się cieszę z powodu tego wywiadu ponieważ jesteś jedna z tych osób które budowały polską scenę SC, zdajesz sobie z tego sprawę jak duży wkład miałeś w to, czym dziś jest polska reprezentacja na arenie międzynarodowej?

Matrox: Witam. Miło mi to słyszeć, szczególnie miło jest, gdy tak wiele ciepłych słów słyszę od ludzi po tak wielu latach, a przecież oprócz mnie było też kilku innych kapitanów. Trudno jest mi dziś określić miejsce Polski na arenie międzynarodowej, jako że SC wydaje się być niejako już na wymarciu, tak jak zresztą i ja na starcraftowej emeryturze. Jednak mimo to czasem przeglądam wyniki POL-Teamu, skład. Sentyment pozostaje.

even_ope: Pierwsze lata … zaczynałeś kadencję dokładnie 2001-07-03 akurat jak pojawił się patch 1.07SO a potem 1.08 i pierwsze replaye. Co sądzisz o tamtym okresie? Jak wyglądał on Twoim okiem na polskiej – nie da się ukryć jeszcze scenie.

Matrox: Okres największej świetności przede wszystkim SC, jak i samej sceny SC, oraz czas największego rozkwitu spotkań międzynarodowych. Pamiętam, że wtedy każdy mecz reprezentacji wywoływał ogromne emocje, a komentarze pod newsami z ich wynikami dochodziły do tysiąca wpisów. Nikt nie przechodził obok tych spotkań obojętnie, mówiło się o składach, o parach, o wynikach, o wszystkim.

even_ope: Byłem wtedy jednym z tych widzów który pilnie śledził swoich ulubieńców jak esseti, Rayn, Majtek – o którym jeszcze porozmawiamy – czy KaGieBe to były czasy – tęsknisz za tym?

Matrox: Wyjątkowe czasy, gdyż wtedy właśnie można było podziwiać wszystkie „legendy” polskiej sceny SC, choćby te, które wyżej wymieniłeś. To czego najbardziej brakuje teraz to klimat tamtych czasów, a klimat ten tworzyli właśnie ludzie. Btw, skoro już wymieniłeś Rayna, to mało kto o tym wie, iż był on moim pierwszym TP w SC (w 98) a team ten wspominam z łezką w oku od teamu z Raynem właśnie rozpoczęło się moje granie 2v2.

even_ope: O, nie wiedziałem, ale powiedz mi – po 5 udanych kadencjach które trwały 1,5 roku (!) – w kolejnej już nie startowałeś, a schedę po Tobie przejął Macia. Powiedz nam czemu? Cytując Musliego „Matrox one and only yO ~~ v”

Matrox: Macia próbował być kapitanem już wcześniej, pamiętam, że podczas mojej ostatniej kadencji to właśnie on był moim jedynym kontrkandydatem, zawsze żywo interesował się losami reprezentacji. W kolejnej już nie startowałem dlatego, iż podjąłem decyzję o tym, że jeśli zejść ze sceny, to właśnie teraz. Decyzja ta nie była łatwa, ale była konieczna w celu zachowania równowagi między pasją online, a życiem nastolatka (mało kto o tym wiedział, że miałem 16 lat prowadząc polteam, było to zaraz po tomsonie, więc starałem się zachowywać bardzo dojrzale), a stwierdziłem, że jeśli mam się już angażować, to całkowicie, bo na pół gwizdka mijałoby się to z celem. Zatem nadszedł czas by zejść ze sceny, a wiedziałem, że przejąć ją po mnie może tylko Macia, który ma mnóstwo zapału i więcej czasu ode mnie.

even_ope: Jak się wtedy prowadziło POL? Czy było ciężko, bo pamiętam jeszcze umawiane mecze np. z Argentyną – co dla dzisiejszych graczy może wydać się śmieszne, raz że obecnie nikt nie pamięta, aby mieli jakąkolwiek reprezentacje w SC, a po drugie, że dzisiaj POL team może ulec jedynie Rosji oraz Niemcom przy odrobinie pecha, oczywiście pomijając Koreę i Chiny :>

Matrox: Była masa utrudnień, po pierwsze inna strefa czasowa, po drugie słaba znajomość angielskiego egzotycznych rywali, a po trzecie, najgorsze – lagi, szczególnie z krajami z innego kontynentu typu Chiny, USA, czy Argentyna. Po pewnym czasie miałem już jednak dużo kontaktów do leaderów z wielu krajów, i starałem się tylko zapełniać grafik tak, aby min. co 2 tydzień było jakieś spotkanie – wtedy wręcz się tego domagano, żądano. Wszyscy wyczekiwali kolejnych meczów i wtedy także odbywały się pierwsze spotkania z takimi reprezentacjami jak Chiny czy USA, które są już legendarne. A najciekawsze w umawianiu spotkań zawsze było ustalanie par. szczególnie w meczach z np. Niemcami, USA czy Szwecją, podstawianie naszych zawodników tak by jak najlepiej pasowały im rasy. Swego czasu pamiętam, że przebojem do reprezentacji wdarł się gracz o nicku Thunder, który może i był stosunkowo mało znany, ale miał genialne PvT do tego stopnia, że wystawiłem go jako naszego nr 1 w meczu z Francją – wiedząc, iż Francuzi wystawią Elky’ego. I udało się, Thunder wygrał 2x TvP. Ryzykowne, ale opłaciło się. Takich sytuacji było wiele.

even_ope: Tak wtedy było 2-1 dla Thundera pamiętam to Dobra zostawmy na chwile temat reprezentacji – przynajmniej od strony jej prowadzenia. Chciałem zapytać – na scenie Quake 3 funkcjonował kiedyś również Matrox – czy Matr0x z Q3 a Matrox z SC to ta sama osoba? Interesuje mnie to bo z tego co pamiętam chyba w 2003 na polskich finałach WCG można była reprezentować jedną grę i matrox reprezentował Q3? ;>

Matrox: Wiele osób mnie pyta o Matr0xa z Q3, anyway, ja swoją przygodę z Quake’em skończyłem na przejściu Quake 1 i od tej pory go nie dotykam swoją drogą, mam nadzieję, że matr0x z Q3 nie raz jeszcze coś wygra i dalej będzie mnie tym rozsławiał

even_ope: Ahh bo zawsze myślałem, że to ty swoja droga dla info – gracz ten w 06 dostał nominację od portalu onet pl na e-sportowca roku w Polsce.

Matrox: Myślę, że jeśli byłaby to ta samo osoba to musiałaby się nazywać Matrox-Cyborg, gdyż prowadzenie 2 gier na takim poziomie chyba mija się z celem dla jednego człowieka.

even_ope: Chociaż mam nadzieje, że potwierdzisz tożsamość nicka „NoHero”

Matrox: Co do fastów, to jest (było) ich wiele, ten akurat zainspirowany był tytułem piosenki Offspringa.

even_ope: Ok. Słuchaj, pamiętasz mecz vs USA jako gracz?

Matrox: Pamiętam go z każdej strony To chyba najbardziej pamiętne spotkanie za mojej kadencji

even_ope: Przegraliście wtedy niefortunnie 3-4, a ty razem z Majtkiem graliście 2vs2 przeciwko… Tastlessowi i Tsunamiemu! Pamiętasz te gry?

Matrox: Oczywiście, Tsunami w tych grach był niesamowity, miał swarma jeszcze zanim Majtek stawiał factory [tak tak, grał terkiem :)]

even_ope: Hoho mała zamiana miejsc? Pytam się o to, bo w tych czasach dla wielu było samym marzeniem zagranie przeciwko Tsunamiemu, a wy nie dość ze zagraliście to jeszcze wygraliście!

Matrox: Nie, graliśmy T+P właśnie ze względu na Tsunamiego, gdyż jest to najsilniejsze kombo rasowe przeciw zergowi, dlatego też postanowiliśmy pokonać ich najprostszymi sposobami. Wspomniałeś o tym, że mimo wygranej w tej grze cały mecz przegraliśmy, jednak było to niesamowicie ważne spotkanie. Po pierwsze dlatego, że wszyscy zdali sobie sprawę z tego, że możemy grać z takimi reprezentacjami jak USA, a po drugie dlatego, że walczyliśmy z nimi jak równi z równymi, podobnie jak w meczu z Chinami czy z Niemcami. Te mecze dawały nam wiele wiary.

even_ope: Chiny, ahh, pamiętny remis 4-4 i chyba życiowa gra Majtka (2-1) vs SvS]Zealot.

Matrox: A co do tego 2v2 z Tsunamim, to był to taki osobisty rewanż i satysfakcja dla Majtka, gdyż Majtek wcześniej przegrał z nim 1v1 i teraz miał okazję się odgryźć. Żeby było ciekawiej, w pierwszej grze na końcu zostali właśnie tylko oni dwaj, Majtek (T) i Tsunami (Z) i grali tylko między sobą, więc Majtek miał podwójną satysfakcję z tego zwycięstwa.

even_ope: Matrox z tego co pamiętam byłeś w 1410, ex, b4, XD’R cos pominąłem?

Matrox: 1410 i eX to to samo. Był to polski team stworzony na potrzeby konkurowania za granicą. XD’R był dwuosobowym teamem z Majtkiem, więc trudno zaliczać to jako clan. Do B4 dołączyłem już będąc na starcraftowej emeryturze, by pograć z przyjaciółmi z tego klanu. Natomiast najważniejszym teamem w którym byłem było IP, team stworzony przez Wyverna i Nembrota, no ale ten team pamiętają już tylko najstarsi gracze, gdyż działał on wtedy gdy na scenie szalało jeszcze słynne T-Team (hi Drodo, hi Kadet). Grałem wtedy na nicku Altaya i wtedy zaczęła się gra na poziomie.

even_ope: Zapytałem o XD’R bo zawsze myślałem ze to jakiś żart w odniesieniu do Btl’c

Matrox: Coś w tym jest Musieliśmy jakoś nazwać nasz team z Majtkiem żeby było łatwiej grać teamówki, a takie nazwy były wówczas w modzie.

even_ope: Niewiele osób wie, że ciągle pogrywasz w Starcrafta … jak to jest wrócić po tylu latach?

Matrox: Pogrywać pogrywam, ale nie da się tego porównać żadną miarą z grą o stawkę. Czasem jeszcze wejdę sobie na luźne gry na podolsku, taka poczekalnia przed SC2. A poza tym wciąż pasjonują mnie rozgrywki teamowe, czasem nawet nachodzi mnie ochota zagrać jakieś 2v2 bardziej serio, np. na wgtour. Chyba mam to już we krwi. Wiele się zmieniło po tych latach, właściwie wszystko poza samą mechaniką rozgrywki. Ostatnio jak wszedłem na Netwars zobaczyłem sobie skład POL-Teamu i stwierdziłem że…nikogo z tych graczy nie znam. Trochę dało mi to do myślenia, aczkolwiek niezmiernie miło jest, gdy ktoś jeszcze mnie zagaduje i pyta o POL-Team, pyta czy ja to naprawdę ja – to znaczy, że nie jest jeszcze tak źle, to znaczy, że ktoś jeszcze pamięta.

even_ope: Wyprzedziłeś moje pytanie, czy zagrasz w SC2 :> Rozumiem, że tak

Matrox: Na pewno kupię, zobaczę, poddam krytyce A czy dostanę się do POL-Teamu to już inna historia

even_ope: W obecnych czasach gdy wszyscy graję takie same buildy a RTS zmienił się w grę zręcznościową masz jakieś „old school” rady dla młodszych graczy?

Matrox: Rzeczywiście, SC po 10 latach to już gra zręcznościowa. A to są jeszcze w SC jacyś młodsi gracze?

even_ope: Oj tak, słyszałeś np. o Manie 16 latek (coś ci to przypomina?), który obecnie jest czołowym europejskim Protosem Młodzi gracze ciągle się pojawiają, ale niestety już nie tak często jak kiedyś.

Matrox: Nie orientuję się już w scenie SC, aczkolwiek jest to zaskakujące, bo wydaje się, że gra ta powoli jest na wymarciu (bynajmniej w takim sensie, że odchodzą od niej starsi gracze). Samo już zdanie “Protoss w czołówce” brzmi orientalnie Może w SC2 Prot będzie silniejszy, na co osobiście mocno liczę

even_ope: Ahaha w tej chwili pewnie pól sceny Cię wyklnie, bo obecnie większość uważa, że Protoss jest nie dość ze najłatwiejszą to i najsilniejszą rasą w SC

Matrox: Na pewno nie na wyższym poziomie. To rasa w stylu easy to start, hard to master, co potwierdzają zresztą wyniki najważniejszych turniejów (także tych pro).

even_ope: Niecierpliwie czekam na reakcje Zergow i Terranow Ok Słuchaj – chciałbyś coś dodać od siebie na koniec?

Matrox: Może tylko tyle, że pozdrawiam starszych fanów SC i do zobaczenia w SC2, kto wie, być może znów w POL-Teamie

even_ope: Dzięki za wywiad jako fan odwzajemniam pozdrowienia!

Matrox: Cześć.

The post Matrox – "jeden z najlepszych kapitanów polskiej reprezentacji" appeared first on Terran.PL.

Gdzie i jakie początki miało WCG? Chyba nie trudno uwierzyć, że swoje korzenie te rozgrywki mają w Korei Południowej. To właśnie koreańska korporacja, znany na całym chyba świecie Samsung, stworzył podwaliny pod najbardziej prestiżowy do dzisiaj turniej – wzorowany na olimpiadzie, w której dyscyplinami zostały najbardziej wymagające gry komputerowe.

Pierwsze WCG zostało zorganizowane w 2000 roku i było dość kameralnym turniejem. Wystartowało w nim 17 krajów, były tylko 4 gry (poza naszym RTS’em były to Quake III, Age of Empires 2 oraz FIFA 2000). Co jednak dla nas najważniejsze – już w pierwszej cyber-olimpiadzie nie zabrakło Starcrafta – gry, która 2 lata po wydaniu przeżywała swój najlepszy okres – to był właśnie początek prawdziwego progamingu w Korei – którego dalszy rozwój doprowadził do powstania przemysłu esportowego służącego do dzisiaj całemu światu za wzór zbudowanej na bardzo solidnych i rozsądnych zasadach zupełnie nowej branży.

Rok 2000 to początek World Cyber Games – turniej WCG Challenge!

Ale wśród polskich graczy (i nie tylko graczy) te rozgrywki odbiły się bez większego echa – jeśli już ktoś gdzieś wspomniał o WCG2000 (a ściśle mówiąc turnieju o nazwie WCG Challenge), to raczej w charakterze ciekawostki, tak jak mówi się bądź pisze o nowym rekordzie Guinessa w zawiązywaniu sznurówek na czas lub o lokalnym „turnieju” w rzucaniu arbuzem w dal. Jednym słowem – totalna egzotyka (no dobra, wyszły dwa słowa).

To rok 2001 przyniósł w tym względzie zmiany. I to duże zmiany. Zasięg WCG w tym roku znacząco wzrósł (33 kraje), po raz pierwszy obejmując Polskę. Należy dodać, że był to debiut bardzo udany!

Wszystko zaczęło się od kampanii reklamowej na niemałą skalę. Były billboardy we wszystkich większych miastach, były reklamy w radio i telewizji. O cyber-ollimpiadzie można było również wyczytać z plakatów (patrz zdjęcie), te zaś szczególnie chętnie rozwieszano w kawiarenkach internetowych. Dlaczego?

WCG 2001 – to prawie 400.000 uczestników z 33 krajów.

Poza tym, że to oczywiście świetny sposób dojścia z informacją na temat turnieju do graczy – kawiarenki internetowe miały odegrać bardzo ważną rolę w kwalifikacjach do pierwszego polskiego WCG. Organizator krajowy zdecydował, że pierwszy etap eliminacji zostanie rozegrany właśnie w kawiarenkach internetowych. Wybrano 50 największych punktów w całym kraju, gdzie mieli zostać wyłonieni najlepsi gracze do finału w Warszawie. Ściśle mówiąc po jednym graczu w Starcrafta i po jednym w FIFA, na każdą kawiarenkę biorącą udział w eliminacjach.

Nie jestem pewien, czy zdajecie sobie w pełni sprawę z tego, co napisałem powyżej. To były jedyne polskie eliminacje do WCG, które w 100% zostały rozegrane poza Internetem – tylko po sieci lokalnej (LAN)! Całość eliminacji zamknęła się w aż 102 turniejach (50 turniejów + finał warszawski, dwie gry), zaś w finale warszawskich zagrała równa setka graczy! Takiej skali nie powstydziłby się żaden turniej w kraju dzisiaj, po 8 latach. Dodajmy, że przez tyle lat te dwa rekordy nie zostały wciąż pobite przez żaden inny turniej, nawet kolejne edycje polskich eliminacji do WCG.

Ale to oczywiście suche liczby. Ilość wcale nie musi iść w parze z jakością, prawda?

Ponieważ byłem tam, grałem w turnieju i wciąż go pamiętam, spróbuję Wam go nieco przybliżyć – zacznę od dwóch największych wad „systemu kawiarenkowego”.

Po pierwsze – i to chyba najzabawniejsze wspomnienie z tego WCG – wymyślony śmieszny system eliminacyjny w razie, gdyby w jednej kawiarence zgłosiło się więcej niż, bodajże 8 chętnych. Mianowicie, każdy gracz musiał rozpocząć od gry… przeciwko komputerowi! Grało się na mapie Challenger i decydował albo czas, w którym pokonało się przeciwnika albo w razie przekroczenia 30 minut – ilość zdobytych w grze punktów.

Jeśli jeszcze nie spadliście ze swoich krzeseł – dodam, że ilość zdobytych punktów miała wyższy priorytet, więc wszyscy zaczęli kombinować, jak ich najwięcej zdobyć przez te – oczywiście wykorzystane do ostatniej sekundy – pół godziny. Kluczowe okazały się trzy pomysły:
- wysyłało się od razu robotnika do gracza komputerowego i „odciągało” jego robotników, żeby nie przeszkadzał się rozbudowywać;
- brało się Zerga, bo consume był (i jest) jedyną metodą na pozbycie się swojej własnej armii bez straty punktów;
- istniał bug, który odkryło kilka osób, polegający na tym, że morfowało się i anulowało w kółko guardiany z mutalisków – w ten sposób dostawało się punkty za każdą próbę.

Dodam z nieukrywaną do dzisiaj dumą, że nikt w kraju nie osiągnął wyższego ode mnie wyniku „uczciwą” metodą (bez wykorzystania buga z guardianami) :P.

Każdy uczestnik otrzymywał na pamiątkę bardzo fajną okrągłą podkładkę pod mysz, na których nie starte egzemplarze polowali gracze jeszcze lata później.

Top16 WCG2001 PL: (od góry od lewej) Fizban, Cagret, Macia, Nohope, (tylni rząd) GreatZyneck, Tomson, Mario, (środkowy rząd od prawej) Destiny, Blackman, KaGieBe, Młody, (dolny rząd od lewej) Raven, Cyborg, Polo, Majtek, Napoleon

A potem już był finał w Warszawie – i to nie byle gdzie, w budynku Reform Plaza. Do dziś uważam, że lepszych warunków gracze już nigdy potem nie uraczyli, ale trzeba przyznać, że publika nie miała praktycznie warunków do śledzenia gier poza finałowymi.

Finał był rozgrywany następującym systemem: 50 graczy podzielono na 8 grup, z których po dwóch najlepszych graczy awansowało do finału właściwego, rozgrywanego systemem pucharowym z drabinką przegranych (Double Elimination Cup).

W grupie trafili mi się dwaj super-faworyci: Zyneck oraz sYs. Zrobiłem wielką niespodziankę eliminując tego drugiego z grupy i zarazem turnieju. W dalszej części finału pokonałem również okrytego sławą KaGieBe! Po grze zorientowałem się, że stoi za mną grupka graczy i patrzy z niedowierzaniem. Ludzie podchodzili i gratulowali mi – to było świetne uczucie!

Później już zatrzymali mnie tOmsOn i Fizban, ale i tak byłem dumny z siebie. W końcu byłem totalnym debiutantem i do czasu tego turnieju rozegrałem jakieś 500 gier 1vs1 łącznie. Moje własne otwarcia (przypomnijmy, że nie było jeszcze replayów) sprawdziły się przeciwko o wiele bardziej doświadczonym graczom, którzy rozegrali do tego czasu wiele tysięcy gier. Udowodniłem innym, ale przede wszystkim sobie, na co mnie stać. Byłem chyba najszczęśliwszym przegranym tego WCG!

Na podium stanęli tOmsOn, Mario i GreatZyneck.
Cała trójka otrzymała wartościowe nagrody, z których najważniejszą oczywiście był wyjazd do Seulu na finały światowe.

Cała reszta (wszyscy finaliści) dostali głośniki Samsunga – mam je zresztą w domu do dzisiaj (patrz zdjęcie).

Głośniki Samsunga, które otrzymał każdy finalista – moje wciąż działają i dobrze służą bratu!

To jednak nie nagrody były najważniejsze. To skala turnieju, globalnego, w którym na grę spojrzano dokładnie tak, jak widzieli ją gracze szlifujący swoje umiejętności. Żaden inny turniej nie wyniósł gry tak wysoko – do rangi sportu, który jest ponad bariery dzielące ludzi i w atmosferze zdrowej rywalizacji potrafi ich łączyć. Idea WCG była ponadczasowa i zasiana w roku 2001 wśród graczy na całym świecie, była dla wielu z nich główną siłą motywującą do dalszej pracy nad sobą i swoimi umiejętnościami. To właśnie WCG rozbudziło tak ambicje i jeszcze bardziej podniosło rywalizację wśród polskich graczy przez następne lata. Każdy marzył o tym, aby wygrać polskie eliminacje lub przynajmniej jak najdalej w nich zajść, a w skrytości liczył na to, że dostanie szansę na reprezentowanie swojego kraju oraz że zobaczy z bliska niemalże mityczną Koreę… (jestem pewien, że odkąd finały były organizowane w różnych już miastach, dla wielu graczy rozgrywki te straciły swój główny atut)

Jeśli więc nie wiedzieliście, dlaczego „stara gwardia” z takim sentymentem się odnosi do WCG2001 – mam nadzieję, że Wam pomogłem to zrozumieć.

P.S. Naprawdę zmuszałem się, aby w tym artykule nie rozpocząć wspominania wszystkich graczy, którzy stanowili czołówkę w tych czasach i walczyłem z sobą, aby nie napisać rozprawki na temat stylów gry, które wtedy obowiązywały. O tym jednak – obiecuję – napiszę osobny artykuł (pewnie nie jeden), w innym odcinku Stare, ale jare

Bonus i sprostowanie! Zacznę od tego drugiego – pomyliłem się pisząc, że wciąż nie były dostępne replaye – właśnie w roku 2001 wprowadzono patch 1.08, który dodawał opcję zapisu powtórek. Bonusem zaś jest raport z tego turnieju przygotowany przez Netwars.PL! Znajdziecie w nim tabelę turniejową, replaye (niestety linki nie działają, może ktoś ma na dysku jeszcze?) oraz obszerny komentarz i wiele zdjęć. Serdecznie polecam i pozdrawiam z tego miejsca Replay`Loadera, który odnalazł ten raport. Plik do ściągnięcia – tutaj.

The post Stare, ale jare – Pierwsze WCG w Polsce, 2001 appeared first on Terran.PL.